Sudan sebeplerle yüreğime düştüğünden beri,
Rakı hoşluğun da damlıyor beyaz sayfalara lekeli cümleler.
Şizofrenliğe vuruyorum şairliğimi,
Delirmek için bahane oluyor aklımı sende kaybedişim.
Bir hüzünlenip, bir duruluyorsun ya
O an söküyorum kökünden tüm denizleri.
Kalpsizleşiyorum sen emanet aldıkça gülümseyişlerimi,
Ve arsızca avuçlarına bağışlarken ümitlerimi
En kırılgan yanlarımı merhem niyetine sürüyorum acıyan yanlarına.
Sebep arıyorsan sevmelere beni
Şairim ben,
Benden başkası peydahlayamaz senden böyle bir şiir.
Kalem kurşunu dökerek kanattıkça sayfaları, şairliğimi paylaşıyorum seninle,
Ve sen öksüzlüğe itmemelisin kelimeleri.
Bir suç işliyorsam, kuşkusuz yataklık yapıyorsun sen,
Seni kelimelere düşürmek, aşkın tarihinde işlenmiş en yürekli cinayet.
Sana uzanan asfalt yola dökülen hevesler, ayaklarımın adressizliği oluyor,
Ellerimin parmaklarımı reddedişi oluyor, yağmurun gözyaşımı evlat edinişi.
Aşk biraz da kendi katilini sevmek, hele ki seni sevmek aşka apaçık ihanet demek.
Ben sana biz’liği vaat ederken, sen diye tekilleşmeyi yadırgamıyor musun sen?
Bana yokluktan bahsetme, varlığa kanıttır yaşamak senin gölgende.
Parmak uçlarımıza cesaretleri yükleyelim ve ezileceksek illaki
Mutluluğu kaldıramayıp altında kalalım gülümseyişlerin.
Ben kibritten inşa edilmiş bir kulübenin yangın merdivenindeyim
Benimle yanmamaya gelir misin?

// B. Ebru YÜCEL// (09.01.2012 ’18:43’)
                                                        

Şiir dostlarım:
Diğer Şiirlerime facebook'taki "Ebru Yücel şiirleri" isimli sayfamdan ulaşabilir ve beni takip edebilirsiniz teşekkürler...